Δεν θα μπορούσα μέσα από το site μου να μην αφιερώσω και μια σελίδα στον Μιμά, ένα boxer που είχα την τύχη να ζήσουμε μαζί για 6,5 χρόνια.

Τον βρήκα όταν ήταν 3,5 ετών στον δρόμο και χωρίς δεύτερη σκέψη τον πήρα μαζί μου στα 15τμ που ζούσα τότε μόνος μου. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν και σίγουρα πολλοί καταλαβαίνουν πως ένιωσα.
Έμεινε μαζί μου 10 μέρες. Παράλληλα έβαλα αφίσες σε όλη την περιοχή μήπως και κάποιος τον είχε χάσει. Τελικά ο κύριός του βρέθηκε. Του είπα ότι μπορεί να έρθει να τον πάρει όποτε θέλει, παρ’όλο  που γνωστοί και φίλοι μου έλεγαν να το καθυστερήσω για λίγο για να περάσω κάποιες ακόμα ημέρες μαζί του.
Από την στιγμή όμως που ήξερα ότι κάποιος τον έχασε, δεν μπορούσα να καθυστερήσω την επιστροφή του τόσο για τον ίδιο τον άνθρωπο, όσο και για μένα, γιατί μου ήταν οδυνηρό να ξέρω ότι σε λίγες ημέρες θα φύγει από κοντά μου.

Την ημέρα που περίμενα να έρθει ο ιδιοκτήτης του δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα κλάματά μου, κάτι που έκανε μεγάλη εντύπωση στον άνθρωπο αυτόν γιατί είχα τον σκύλο μόλις 10 ημέρες. Τότε έμαθα πώς τον έλεγαν Μιμά. Για τον επόμενο μήνα  πήγαινα κάθε ημέρα στο σπίτι του και του έφερνα δώρα, παιχνίδια και κόκαλα, μόνο και μόνο για να περάσω λίγα λεπτά μαζί του.

Για καλή μου τύχη ο ιδιοκτήτης του Μιμά είχε και ένα άλλο σκυλί, ένα American Staffordshire Terrier, τον Ρας,  η σχέση του οποίου με τον Μιμά, ανέκαθεν δύσκολη, χειροτέρεψε από την ημέρα που αυτός ξαναγύρισε κοντά του.
Έτσι, μετά από ένα μήνα μου ζήτησε να κρατήσω τον Μιμά γιατί δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα και πίστευε ότι μαζί μου ο σκύλος θα πέρναγε καλύτερα
Η χαρά μου δεν μπορεί να περιγραφτεί με λόγια. Ήταν το καλύτερο δώρο που δέχτηκα ποτέ από κάποιον άγνωστο και θα τον ευγνωμονώ για πάντα.

Για τα επόμενα τρία χρόνια ζήσαμε μαζί στο μικρό δώμα που έμενα και για μένα ήταν σαν να είχα ένα παιδί μαζί μου, δεν πήγαινα πουθενά χωρίς να τον πάρω μαζί μου, επισκέψεις, διακοπές, ήθελα να τον έχω συνέχεια δίπλα μου. Ήταν φίλος, καταλάβαινε τα πάντα για μένα, μιλούσαμε, επικοινωνούσαμε με τον τρόπο μας, ήθελε να ζητήσει κάτι και ήξερε πάντα να σε κάνει να το αντιληφθείς.
Πολλοί μου έλεγαν ότι τον αγαπάω υπερβολικά πολύ, για σκυλί όπως έλεγαν, αλλά δεν περίμενα να καταλάβουν ποτέ πώς μπορεί να νιώσει κάποιος άνθρωπος για ένα σκυλί και είμαι σίγουρος ότι δεν είναι λίγοι οι ιδιοκτήτες που αγαπάνε σε τέτοιο βαθμό τα σκυλιά τους.

Έπειτα γνώρισα την γυναίκα μου η οποία, φιλόζωη, τον αγάπησε αμέσως. Δεν θα μπορούσε βέβαια κάποιος να μην αγαπήσει τον Μιμά, να μην τον συμπαθήσει μετά από λίγα λεπτά που θα πέρναγες μαζί του.
Ζήσαμε όλοι μαζί αφού μετακομίσαμε και αργότερα όταν η γυναίκα μου έμεινε έγκυος πολλοί μου έλεγαν ότι το σκυλί θα έπρεπε να φύγει για κάποιους μήνες. Ρώτησα κτηνιάτρους, γυναικολόγους και ευτυχώς όλοι μου είπαν ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα τόσο για πριν όσο και για μετά που θα έρθει το μωρό.
Έτσι και έγινε το σκυλί έμεινε μαζί μας, η ανακούφιση μου μεγάλη, δε ήθελα να τον αποχωριστώ. Δύο μήνες όμως πριν έρθει το μωρό ο Μιμάς εμφάνισε καρκίνο στην ωμοπλάτη. Στην αρχή δεν το καταλάβαμε γιατί νομίζαμε ότι ήταν αρθριτικά αλλά αργότερα και μετά από εξετάσεις όταν και έγινε ακόμα χειρότερα η κατάσταση του έπρεπε να αποφασίσω πότε θα ξεκουράσω τον Μιμά αφού σύμφωνα με τους γιατρούς δεν υπήρχε καμία θεραπεία. Είχε ήδη πριν 2 χρόνια εμφανίσει έναν κακοήθη όγκο, οπότε η μετάσταση έγινε την συγκεκριμένη περίοδο.
Ένα πράγμα παρακαλούσα, όσα χρόνια είχα τον Μιμά κοντά μου, να μην χρειαστεί να πάρω ποτέ μια τέτοια απόφαση, ελπίζοντας ότι όταν έρθει η ώρα του να «φύγει» όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Μη μπορώντας να τον βλέπω άλλο να ταλαιπωρείται, να κουτσαίνει, να μην έχει διάθεση για τίποτα, πήρα την απόφαση να τον κοιμίσω για πάντα.
Την συγκεκριμένη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου. Θέλω, αφού μου δίνετε η ευκαιρία, να ευχαριστήσω όλους όσους ήρθαν μαζί μου στον κτηνίατρο και στο κοιμητήριο έπειτα για συμπαράσταση, τον πατέρα μου, τον κουμπάρο μου, τον κουνιάδο μου και τον αδερφό μου, για το τελευταίο αντίο στον Μιμάκο. Δεν θα περιγράψω την κατάσταση που βρεθήκαμε όλοι μας, γιατί ο καθένας μπορεί να φανταστεί.
Τον ίδιο μήνα που ήρθε στην ζωή η κορούλα μας, έφυγε το άλλο «παιδί» της οικογένειας μας. Έτσι αποφασίστηκε από τους ουρανούς και έτσι έπρεπε να γίνει.

Όσα σκυλιά και αν αποκτήσω Μιμάκο δεν θα σε ξεχάσω ποτέ και πάντα θα έχεις ένα μέρος της καρδιάς μου γιατί εσύ το κέρδισες και το αξίζεις.

Καλό ταξίδι φιλαράκο μου